سنجش خداناباوري عاطفي ناشي از مسئله اختفاي الهي

يكي از دغدغه‌هاي الهياتي مؤمنان در همه‌اديان توجه خداوند به نيايش‌هاي آن‌هاست. در متون مقدس، خداوند حاضر و تأثيرگذار در نظام هستي و دوست‌دار مخلوقاتش معرفي شده است. اما قابل رؤيت بصري براي انسان‌ها نيست. اين امر باعث شده براي برخي از باورمندان به وجود خداوند و نيز بسياري از ناباوران به وجود خداوند اين تلقي ايجاد شود كه خداوند يا اساساً وجود ندارد يا به هر دليل از انسان‌ها مخفي است. اختفاي الهي چونان چالشي جدّي پيامدهاي معرفت‌شناختي و روان‌شناختي متعددي به همراه داشته است. در جستار حاضر تلاش مي‌شود به پيامدهاي روان‌شناختي اين موضوع توجه شود و براي ترديدهاي رواني و عاطفي ناشي از باور به اختفاي الهي برون‌رفت‌هايي بر اساس مباحث مطرح در روان‌شناسي و روان‌شناسي دين ارائه شود. احساس دور بودن خداوند از انسان، احساس محبوبِ خداوند نبودن، احساس اينكه ممكن است خداوند به وعده‌هايي كه در كتب مقدس به انسان‌ها داده عمل نكند، و احساس اينكه خداوند اساساً نجواي انسان‌ها را نمي‌شنود و نمي‌خواهد خيرخواه انسان باشد از جمله ترديدهاي عاطفي ناشي از باور به وجود خداوند مي‌تواند باشد. اما اين ترديدها غالباً ناشي از باورهاي نادرستي است كه انسان درباره‌خداوند و نحوه‌ارتباط او با انسان در ذهن خود ترسيم مي‌كند. با داشتن تحليلي درست از اين سوءباورها و جايگزين كردن آن‌ها با باورهاي درست درباره‌خداوند، مي‌توان بر ترديدهاي عاطفي ناشي از اختفاي الهي فائق آمد.