واكاوي موانع فراروي حركت دانشگاه‌ها به‌سوي نوآوري باز (مورد مطالعه: دانشگاه رازي)

اهميت نوآوري باز و نقشي كه در افزايش مزيت رقابتي سازمان‌ها دارد بر كسي پوشيده نيست. از طرفي به دليل عدم مطالعه‌ نظام‌مند نوآوري باز در دانشگاه‌ها و وجود خلأ پژوهشي در اين زمينه، واكاوي موانع فراروي دانشگاه‌ها براي گذار از نوآوري بسته به‌سوي نوآوري باز از اهميت بالايي برخوردار است. در اين راستا، هدف از انجام پژوهش حاضر واكاوي موانع فراروي حركت به سمت نوآوري باز در دانشگاه رازي است. اين پژوهش ازنظر رويكرد جزء پژوهش‌هاي آميخته (كيفي- كمي) است. در مرحله كيفي با به‌كارگيري روش پژوهش تحليل تم با 15 نفر از خبرگان اقدام به مصاحبه شد. يافته‌هاي مرحله اول با استفاده از روش كدگذاري (باز، محوري و انتخابي) تجزيه‌وتحليل شدند. سپس در مرحله كمي براي بررسي و رتبه‌بندي موانع در دانشگاه رازي از روش توصيفي- پيمايشي استفاده گرديد. جامعه آماري در بخش كمي شامل 110 نفر از اعضا هيئت‌علمي باسابقه تجاري‌سازي، تدريس و يا پژوهش در حوزه‌ كارآفريني در دانشگاه رازي بودند كه با روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي با فن انتساب متناسب 86 نفر از آن‌ها انتخاب شدند. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها در بخش كمي از آمار توصيفي بهره برده شد. طبق نتايج به‌دست‌آمده، درنهايت هشت مقوله اصلي به‌عنوان موانع شناسايي شد كه به ترتيب عبارت‌اند از: موانع حمايتي، موانع ارتباطي، موانع فرهنگي، موانع ساختاري، سياست‌گذاري‌هاي كلان دولتي، موانع آموزشي، موانع انگيزشي و موانع شخصيتي. براساس نتايج بخش كمي موانع حمايتي داراي بالاترين ميانگين (5.14) كه نشان‌دهنده‌ ميزان اهميت بالاتر و كمترين ميانگين به موانع شخصيتي (3.82) در دانشگاه رازي نسبت داده شد.