طراحي مدل زيست‌بوم كارآفريني در مناطق كمتر برخوردار روستايي

زيست‌بوم كارآفريني در يك جامعه معمولاً خود سازمان‌يافته، تطبيقي بوده و از لحاظ جغرافيايي محدود و تشكيل شده از عوامل پيچيده‌اي است كه در سطوح چندگانه و تجمعي فعاليت مي‌كنند؛ به‌گونه‌اي كه برهم‌كنش‌هاي غيرخطي آن‌ها به الگوي فعاليت‌هايي منتهي مي‌شود كه از طريق آن‌ها سرمايه‌گذاري‌هاي جديد شكل مي‌گيرد. هدف پژوهش حاضر، تبيين ابعاد اثرگذار بر ايجاد زيست‌بوم كارآفريني در مناطق كمتر برخوردار روستايي شهرستان اسدآباد (استان همدان)  با استفاده از تكنيك الگوسازي ساختاري- تفسيري (ISM) است. از بين كارشناسان و صاحب‌نظران كارآفريني روستايي، 15 نفر به‌صورت هدفمند و مصاحبه نيمه‌ساختارمند انتخاب شد. پس از تحليل محتوا با استفاده از تكنيك الگوسازي ساختاري- تفسيري،  ابعاد اثرگذار بر ايجاد زيست‌بوم كارآفريني در مناطق كمتر برخوردار روستايي تعيين و سطح بندي شدند.  براساس نتايج به دست آمده، ابعاد اثرگذار بر ايجاد زيست‌بوم كارآفريني در مناطق كمتر برخوردار روستايي مستلزم وجود و اجراي عوامل كلان حاكميتي- سياستي، فردي- رفتاري، حمايتي- پشتيباني، فرهنگي- اجتماعي، تأمين مالي، سرمايه انساني، بازار و ظرفيت منطقه‌اي است. يافته ها گوياي آن بود كه عوامل كلان حاكميتي- سياستي مهم‌ترين و مؤثرترين عامل در بوم‌سامانه كارآفريني در مناطق كمتر برخوردار روستايي  است. در سطح دوم توجه به عواملي همچون تأمين مالي  و ظرفيت منطقه اي در ايجاد زيست‌بوم كارآفرينانه (به‌عنوان يك نمونه‌اي از جامعه) در مناطق كمتر برخوردار از ضرورت بالايي برخوردار است.