تأثير 4 هفته تمرين هوازي بر عملكرد شناختي و ميزان بيان ژن‌هاي PGC1α و VEGF در هيپوكمپ رت‌هاي پير

هدف پژوهش حاضر بررسي اثر 4 هفته تمرين هوازي تناوبي با شدت متوسط بر عملكرد شناختي و ميزان بيان ژن هاي PGC1α و VEGF در هيپوكمپ رت هاي پير بود. به اين منظور، رت هاي نر نژاد ويستار 20 ماهه به 2 گروه تمرين ورزشي (تعداد = 8 سر) و كنترل (تعداد = 8 سر) تقسيم شدند. حيوانات گروه ورزشي، تمرين هوازي تناوبي با شدت متوسط را به مدت 4 هفته، 5 روز در هفته انجام دادند. جهت بررسي يادگيري و حافظه فضايي، حيوانات 48 ساعت بدنبال آخرين جلسه تمريني تحت آزمون ماز آبي موريس قرار گرفتند. سپس، حيوانات كشته شدند و بافت هيپوكمپ استخراج شد. براي اندازه گيري بيان ژن از روش Real time-PCR استفاده شد. تحليل آماري با استفاده از آزمون t مستقل و ضريب همبستگي پيرسون در سطح معني داري P ≥ 0.05 انجام گرفت. نتايج نشان داد كه تمرين هوازي باعث بهبود در عملكرد يادگيري (0.05 ≥ P) و حافظه فضايي (0.001 ≥ P) شده و ميزان بيان PGC1α (0.01 ≥P ) و VEGF (0.001 ≥ P) را افزايش مي دهد. همچنين، ارتباط مثبت معني داري بين بيان ژن PGC1α با بيان ژن VEGF در هيپوكمپ مشاهده شد (0.001≥p، 0.894=r). به‌علاوه، بين بيان ژن VEGF با ميانگين زمان سپري شده براي يافتن سكو، ارتباط معكوس معني دار (0.05≥p، 0.578-=r)، و با مدت زمان سپري شده در ربع دايره هدف، ارتباط مثبت معني داري وجود داشت (0.01≥p، 0.713=r). به طور كلي، تمرين هوازي موجب بهبود عملكرد يادگيري و حافظه فضايي در حيوانات پير مي شود؛ به نظر مي رسد كه تنظيم مثبت مسير پيام رساني /VEGF PGC1α ناشي از ورزش در مغز، حداقل تا بخشي، در اين سازگاري نقش دارد.