معناشناسي واژۀ «تسويل» در قرآن كريم با تأكيد بر روابط مفهومي

يكي از راه‌هاي دستيابي به ظرافت‌هاي معنايي و تعميق فهم متون، توجه به روابط مفهومي ميان واژگان است. اين امر دربارۀ واژگان قرآن كريم جايگاه ويژه‌اي پيدا مي‌كند. بر اين اساس، پژوهش پيش رو با روش توصيفي‌تحليلي، روابط مفهومي واژه «تسويل» در قرآن كريم با ساير واژگان همنشين و جانشين بررسي و تحليل شده است. مؤلفه‌هايي كه در معناشناسي واژۀ «تسويل» تأثيرگذار هستند، با هدف جانشيني عبارت‌اند از: «اغوا»، «تزيين»، «زخرف»، «تحليه»، «تحسين» و «تبرج» و در بخش واژگان همنشين، واژگان: «نفس»، «شيطان» و «املا» بررسي شده‌اند. درنهايت، بر اين نكته صحّه گذاشته مي‌شود كه «تسويل» عمل نفس انسان بوده و بر معنايي خاص از تزيين اشاره دارد كه مربوط به تمنيات نفساني انسان است. به همين مناسبت، اين قوۀ نفساني، به نفس مسوّله نيز ناميده مي‌شود؛ به اين معنا كه آنچه با حقيقت فاصلۀ بسياري دارد، در نظر انسان پسنديده جلوه داده مي‌شود و سبب لغزش و خطا در تصميم‌گيري انسان مي‌شود.