هرمنوتيك فلسفي گادامر، بستري راهبردي براي تحقق الهيات تطبيقي

الهيات تطبيقي به مثابه رويكردي جديد در الهيات در تلاش است مواجهه سازنده با ساير اديان و الهيات‌ها داشته باشد و فهمي عميق از خلال مقايسه و تطبيق با ساير اديان به دست آورد. راهبرد رسيدن به اين فهم در الهيات تطبيقي نيازمند بستر و رويكردي مناسب براي تحقق اهداف اين الهيات است. در اين مقاله سعي بر آن است با تكيه بر مباني هرمنوتيك فلسفي گادامر راهبردهاي هرمنوتيكي الهيات تطبيقي بررسي و كاربست آن در اين الهيات بررسي شود. نتيجه‌اي كه از اين تحليل برمي‌آيد حاكي از قرابت‌هاي هرمنوتيك فلسفي گادامر با الهيات تطبيقي است، همچون پايان‌ناپذيري جريان فهم، امتزاج افق‌ها، بازي فهم، خويشتن‌فهمي از طريق فهم ديگري، پذيرش پيش‌داوري به عنوان جزء جدايي‌ناپذير جريان فهم، و در نهايت غني‌سازي الهيات با فهمي كه از طريق مطالعۀ الهيات «ديگري» به دست آمده است. با توجه به اين نتيجه، مي‌توان پديدار فهم در الهيات تطبيقي را مبتني بر هرمنوتيك گادامر تبيين كرد و بسط و توسعه در الهيات تطبيقي و دست‌آوردهاي اين الهيات را با اتكا بر ابزارهاي هرمنوتيك گادامر شاهد بود. الهيات تطبيقي، در كنار پذيرش معاني اصيل و سنتيِ آموزه‌ها و شعائر ديني، بر دركي پويا از سنت‌هاي ديني و انعطاف پذيري هرمنوتيكي نسبت به آموزه‌هاي ديني بنا شده است.