استدلال جهان‌شناختي رابرت كونز در اثبات واقعيت ضروري

استدلال جهان‌شناختي به دسته‌اي از استدلال‌ها گفته مي‌شود كه براي اثبات واقعيتي ضروري اقامه مي‌شوند و دست‌كم يك مقدمۀ پسين دارند. در اواخر قرن بيستم، رابرت كونز نسخۀ پيشرفته‌اي از اين استدلال را مطرح كرده و مدعي است كه استدلال او مي‌تواند پاسخ قانع‌كننده‌اي در برابر اشكالات فيلسوفاني مانند هيوم، كانت، راسل و... فراهم كند. بدين جهت، او از پيشرفت‌هاي منطقي و فلسفي قرن بيستم، مثل منطق موجهات جديد، منطق‌هاي غيريكنواخت و پارشناسي استفاده مي‌كند. اين ابداعات باعث مي‌شوند كه نسخۀ كونز از استدلال جهان‌شناختي مبتكرانه به نظر آيد. او در ابتدا مفهوم «كيهان» را مطرح كرده و آن را انباشت همۀ واقعيت‌هاي كاملاً ممكن تعريف مي‌كند و سپس اثبات مي‌كند كه كيهان خود نيز واقعيتي كاملاً ممكن است و در مرحلۀ بعد با استفاده از اين اصل علّي كه هر واقعيت كاملاً ممكني معلول است (مگر اين كه خلاف آن ثابت شود)، علّتي براي كيهان اثبات مي‌كند. او سپس از اصل ديگري استفاده مي‌كند و بيان مي‌كند كه چون علّت و معلول بايد از لحاظ وجودي با هم متمايز باشند، پس علّت كيهان متمايز از خود آن است. بنابراين اين علّت بايد نه واقعيتي ممكن بلكه يك واقعيت ضروري باشد. ما در اين مقاله، ابتدا به بيان پيش‌فرض‌هاي استدلال كونز مي‌پردازيم و سپس استدلال او را در حلّ مشكلات استدلال‌هاي قبلي ارزيابي مي‌كنيم.