جامعه‌شناسي سياسيِ سالخوردگي جمعيت

پير شدن جمعيت محصول گذار جمعيتي است كه در آن، باروري و مرگ و مير از سطوح بالا به‌ميزان پاييني كاهش پيدا مي‌كند. نسبت افراد سالمند در جمعيت افزايش‌يافته و تعداد افراد‌ جوان كاهش مي‌يابد. ابعاد و پيامدهاي اين مسأله، باوجود اين واقعيت كه در علوم اجتماعي، مانند: اقتصاد سالمندي جمعيت، روان‌شناسي پيري، جامعه‌شناسي سالمندي و غيره مورد تحليل و ارزيابي قرار گرفته است، اما اين موضوع از سوي جامعه‌شناسان و انديشمندان سياسى چندان موردتوجه واقع نشده است. بر اين‌اساس، پژوهش حاضر بر آن است تا آثار و پيامدهاي اين مسأله را از منظر جامعه‌شناسي سياسي در قالب نظريۀ عدم تعهد تئوريزه نمايد. در اين‌راستا، اين‌كه پير شدن جمعيت چه تأثيراتي را به‌عنوان مثال، بر رفتار سياسي شهروندان يا گرايشات انتخاباتي آن‌ها و يا بر مطالبات سياسي آن‌ها از حكومت برجاي مي‌گذارد؛ و يا اين‌كه پير شدن رهبران و سياستمداران و تصميم‌سازان چه آثار و تبعاتي را در رفتار و عملكرد حكومت‌ها، در بعد سياست‌گذاري‌ها ايجاد خواهد نمود مورد تحليل و واكاوي قرار خواهد گرفت. روندهاي جمعيتي درمورد مسأله پيري، اين واقعيت را تأييد مي‌كند كه هم شرايط فعلي و هم روندهاي آيندۀ سالخوردگي جمعيت، به عرصۀ سياست و قدرت مربوط مي‌شود. در پژوهش حاضر با هدف تبيين و تحليل موضوع و به‌منظور دست‌يابي به اطلاعات موردنياز، از داده‌هاي كتابخانه‌اي، اسنادي استفاده شده است و روش به‌كار رفته در اين پژوهش نيز تحليلي-توصيفي مي‌باشد.