طراحي مدل اثر نوستالژي بر برندسازي(رويكرد مدل‌سازي ساختاري تفسيري فراگير)

يكي از مهم ترين جنبه هاي هر كسب و كاري برند سازي است. سازمان ها براي موفقيت چهره‌ي خود در عرصه‌ي كسب وكار داخلي و خارجي، مبادرت به برندسازي مي كنند؛ زيرا ادراكات مصرف كنندگان از يك نام تجاري مي‌تواند نگرش، نيات و رفتار آن ها را نسبت به انتخاب يك برند شكل دهد. دراين‌بين، يكي از راه هايي كه مي تواند باعث ايجاد تمايز در محصول، به دست آوردن مزيت رقابتي و افزايش سهم بازار شود، ايجاد نوآوري در برند سازي است؛ لذا هدف اين پژوهش، طراحي مدلي از تأثيرات نوستالژي بر برندسازي مي باشد. براي تحقق اين هدف، ابتدا با مطالعه ادبيات و پيشينه‌ي پژوهش هاي مرتبط و مصاحبه با خبرگان، متغيرهايي شناسايي شد؛ سپس با استفاده از روش دلفي فازي و نظرهاي خبرگان، مهم ترين متغيرها انتخاب شدند و پس‌ازآن با استفاده از روش مدل سازي ساختاري تفسيري، روابط بين متغيرها تعيين و سطح بندي (مدل سازي) انجام شد. درنهايت براي تفسير بيش تر و تعيين روابط غير مستقيم بين متغير ها از روش مدل سازي ساختاري تفسيري فراگير استفاده شد. نتايج نشان داد كه متغيرهاي گسست رواني، حس ناامني شخصي، خيال پردازي و از خود بيگانگي به عنوان متغيرهاي مستقل در پايين ترين سطح مدل قرار گرفته اند كه به عنوان سنگ بناي مدل عمل مي كنند و از طريق تأثيرگذاري بر متغير تمايل هاي نوستالژيك درنهايت مي توانند منجر به ترجيح برند توسط مصرف كننده شوند.