مطالعۀ رابطۀ بين اخلاق كار اسلامي و عملكرد شغلي: فراتحليل پژوهشهاي بازۀ زماني 1393 تا 1401

هدف: اخلاق كار اسلامي به مجموعه‌اي از بايدها و نبايدهاي ارزشي و ديني اطلاق مي‌شود كه كنش سازماني و عملكرد شغلي را تحت تأثير قرار مي‌دهد. اخلاق كار اسلامي، الگوي غير رسمي(سرمايۀ اجتماعي مذاهبي) و قوانين سازماني(رسمي) را در مسير حل مشكلات و نيازهاي سازماني ياري مي‌رساند و با ايجاد عدالت سازماني، تعهد، رفتار مسئولانه و وظيفه‌مدارانه، عملكرد شغلي را بهبود مي‌بخشد. روش: روش تحقيق از نوع فراتحليل است. از جامعۀ آماري، 51 عنوان پژوهش و 25 سند به عنوان حجم نمونه در بازۀ زماني 1393 تا 1401انتخاب شد. يافته‌ها: بين اخلاق كار اسلامي و عملكرد شغلي رابطۀ معناداري وجود دارد كه مقدار اثر كلي آن برابر با 27 درصد است. در اين ميان، مؤلفه‌هاي اخلاق اسلامي شامل تعهد ايماني(0.346)، پشتكار شغلي(0.300)، رفتار مسئولانۀ سازماني(0.271)، نگاه اخلاقي به كار(0.340)، امانتداري سازماني(0.140) و عدالت سازماني(0.371)، با عملكرد شغلي رابطۀ معناداري داشته است. نتيجه‌گيري: سازمانها و نهادهاي امروزي براي ارتقاي عملكرد شغلي، نوآوري و توسعۀ سازماني، نيازمند متعالي‌سازي آن از طريق رويكردهاي اخلاق كار اسلامي‌اند تا ساختار سازماني را از امر بروكراسي اداري، عقلانيت شديد و روزمرگي شغلي خارج كرده، با ايجاد سرمايۀ اجتماعي مبتني بر الگوهاي اسلامي، فضاي اجتماعي سازماني را در مسير تحول شغلي قرار دهند.