نقش هوش معنوي كاركنان در روابط بين رفتارهاي منفي در محيط كار و عملكرد كاركنان؛ مورد مطالعه: كاركنان دانشگاه علوم پزشكي شيراز

هدف: پژوهش حاضر، با هدف بررسي نقش هوش معنوي كاركنان در روابط بين رفتارهاي منفي در محيط كار و عملكرد كاركنان در دانشگاه علوم پزشكي شيراز انجام شد. روش: اين پژوهش از نظر هدف، كاربردي و از نظر نحوه گردآوري داده‌ها از نوع توصيفي- پيمايشي بود. جامعه آماري پژوهش حاضر، كليه كاركنان ستادي دانشگاه علوم پزشكي شيراز (400 نفر) بودند كه حجم نمونه 196 نفر از طريق نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‌ها در اين پژوهش، پرسشنامه‌هاي استاندارد بود و روش تحليل مورد استفاده در اين پژوهش، تكنيك مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. يافته‌ها: يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه تعدي نظارتي، طردشدگي و قلدري در محيط كار بر عملكرد كاركنان اثر منفي و معناداري دارد؛ همچنين تاثير تعدي نظارتي بر طردشدگي در محيط كار نيز تاييد گرديد، در نهايت مشخص گرديد هوش معنوي در رابطه بين تعدي نظارتي و عملكرد كاركنان نقش تعديلگر دارد. نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش نشان داد، هوش معنوي كاركنان براي كاهش و كنترل تأثير عوامل منفي سازماني مانند تعدي نظارتي، طرد شدگي و قلدري در محيط كار و افزايش عملكرد كاركنان مي‌تواند موثر باشد و اين مهم، مديريت را براي درك عوامل سازماني كه سطح عملكرد كاركنان را پايين مي‌آورد، حمايت مي نمايد و با درك هوش معنوي كاركنان مي‌توان، خط‌مشي‌هايي را طراحي نمود كه منجر به ارتقاي سطح بهره‌وري و عملكرد كاركنان شد.