تعيين ميزان ارتباط جهت‌گيري مذهبي و هوش معنوي با تاب‌آوري جانبازان

هدف: هدف اصلي اين پژوهش، بررسي تاب‌آوري جانبازان تهران بزرگ بر اساس جهت‌گيري مذهبي و هوش معنوي بود. به اين منظور پس از مطالعه و بررسي تحقيقات پيشين و مباني نظري، مدل مفهومي تحقيق طراحي شد. روش: روش پژوهش، همبستگي و جامعۀ آماري شامل كليۀ جانبازان مرد بالاي 25درصد تهران بزرگ بود كه تعداد 250 نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. داده‌هاي تحقيق از طريق پرسشنامۀ جهت‌گيري مذهبي دروني- بيروني ِآلپورت، پرسشنامۀ هوش معنوي ِكينگ و پرسشنامۀ تاب‌آوري ِكانر و ديويدسون، جمع‌آوري شدند. يافته‌ها: در اين پژوهش، يافته‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماريِ اس.پي.اس.اس نسخه 24 تحليل و تجزيه و در بخش توصيف داده‌ها از ميانگين و انحراف استاندارد و در بخش استنباطي، از ضرايب همبستگي پيرسون وآزمون تحليل رگرسيون چندگانه استفاده شد. نتايج: نتايج نشان داد بين جهت‌گيري مذهبي دروني و جهت‌گيري مذهبي بيروني با تاب‌آوري جانبازان، و هوش معنوي جانبازان، با تاب‌آوري آنها ارتباط مستقيم و همبستگي مثبتِ معناداري وجود دارد.