رابطه سواد رايانه اي با احساس امنيت رواني و رضايت از آموزش الكترونيكي در دانشجويان بر بستر ابري LMS

اين پژوهش با هدف تعيين رابطه سوادرايانه اي با احساس امنيت رواني و رضايت از آموزش مجازي در دانشجويان دانشگاه پيام نور استان اصفهان انجام شد. روش پژوهش حاضر توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعه آماري شامل كليه ي دانشجويان مقطع كارشناسي دانشگاه پيام نور اصفهان بود كه در سال هاي تحصيلي 1401-1400 به تحصيل مشغول بودند  و از آموزش مجازي بر بستر سيستم مديريت يادگيري(LMS) استفاده كردند. تعداد 415 نفر دانشجو از اين جامعه به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و با لينك پاسخگويي از طريق فضاي مجازي در معرض سه پرسشنامه ي استاندارد سنجش ميزان سوادرايانه اي، پرسشنامه رضايت از آموزش مجازي و پرسشنامه امنيت رواني قرار گرفتند. اعتبار و روايي اين پرسشنامه ها مورد تاييد است. در پژوهش حاضر روايي سازه پرسشنامه ها از طريق تحليل عاملي بررسي شد. همچنين براي سنجش پايايي از آزمون آلفاي كرونباخ استفاده گرديده كه پايايي پرسشنامه هاي موردنظر به ترتيب  0.84، 0.94و 0.87 برآورد شده است. يافته ها نشان داد بين سوادرايانه اي و ميزان احساس امنيت رواني و رضايت از آموزش مجازي رابطه ي مثبت و معنادار وجود دارد و سوادرايانه اي متغير مهمي در پيش بيني احساس امنيت رواني و رضايت از آموزش مجازي است، بدين معنا كه دانشجوياني كه سوادرايانه اي بالاتري داشتند، رضايتمندي آموزش مجازي در آنها بيشتر است و همچنين دانشجوياني كه سوادرايانه اي بالاتري داشتند؛ سطح امنيّت رواني در آنها بالاتر مي باشد. همچنين بين سوادرايانه اي و مولفه هاي رضايت از آموزش مجازي ارتباط مستقيم چندگانه معناداري وجود دارد و مولفه هاي رضايت از آموزش مجازي از طريق سوادرايانه اي قابل پيش بيني است. به گونه اي كه دانشجويان با سوادرايانه اي بالا، نسبت به ديگر دانشجويان در مهارت هاي بازيابي اطلاعات، دسترسي به منابع الكترونيكي، توانايي يادگيري مستقل، و به كارگيري ابزارها و امكانات لازم در بستر آموزش مجازي در سطح بالاتري قرار داشتند.