اثر تمرينات هوازي تداومي با شدت متوسط بر سطح اسپكسين سرمي، مقاومت به انسولين و تركيب بدني در زنان چاق غيرفعال

زمينه و هدف: اسپكسين يك پپتيد مرتبط با هومئوستاز انرژي است كه بر عملكرد پانكراس و انسولين موثر است. هدف تحقيق حاضر تعيين اثر تمرينات هوازي تداومي با شدت متوسط بر تركيب بدني، اسپكسين سرمي و مقاومت به انسولين در زنان چاق غيرفعال بود.روش بررسي: در تحقيق نيمه تجربي حاضر 24 زن چاق غيرفعال به صورت هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفي به گروه هاي تمرين (12= n) و كنترل (12= n) تقسيم شدند. مداخله تمرين ورزشي به مدت 10 هفته، 3 جلسه در هفته تمرينات دويدن هوازي تداومي با شدت متوسط اعمال شد. تركيب بدني، مقاومت به انسولين و سطح اسپكسين سرمي در پيش‌آزمون و پس‌آزمون در حالت ناشتا اندازه‌گيري شد. به منظور تجزيه و تحليل آماري از آزمون هاي تي وابسته و تحليل كواريانس استفاده شد.يافته ها: افزايش معني داري در اسپكسين سرمي (0.001 P؛ 43.678 =F)، مقامت به انسولين (0.001 P؛ 30.542 =F)، شاخص توده بدن (0.001 P؛ 40.298 =F) و محيط دور كمر (0.001 P؛ 384.939 =F) در گروه تمرين نسبت به گروه كنترل مشاهده شد. نتيجه گيري: بر اساس يافته‌هاي تحقيق حاضر تمرينات هوازي تداومي با شدت متوسط موجب كاهش مقاومت به انسولين شد و اين كاهش در ارتباط با بهبود تركيب بدني و افزايش سطح اسپكسين سرمي مي باشد.