مروري بر نانوكامپوزيت‌هاي رزين پلي‌استر اشباع‌نشده

پلي‌استرهاي اشباع‌نشده شامل انواع ارتو، ايزو، بيس‌فنولي و وينيل استر بوده كه به‌شكل ماتريس و پوشش پرمصرف‌ترين رزين‌هاي پليمري گرماسخت هستند و حدود سه‌چهارم كل رزين‌هاي گرماسخت مصرفي در صنعت را تشكيل مي‌دهند. از برتري‌هاي عمده رزين‌هاي پلي‌استر اشباع‌نشده مي‌توان به قيمت كم، گران‌روي كم، خواص مكانيكي و مقاومت شيميايي خوب، سبكي، جذب رطوبت كم، پخت بدون تشكيل محصول فرار و قابليت فراورش ساده با روش‌هاي فراوري متداول، اشاره كرد. پلي‌استرهاي اشباع‌نشده در گستره‌اي از كاربردهاي صنعتي مهم شامل كامپوزيت‌ها، پوشش‌ها، درزگيرها و نيز در خطوط لوله، مخزن‌هاي ذخيره مواد شيميايي و سوخت و قطعات كارآمد براي صنايع ساختمان، الكتريكي و حمل‌ونقل زميني و دريايي استفاده شده‌اند. اما جمع‌شدگي زياد پس از پخت، پايداري ضعيف در برابر آتش و آلودگي زيست‌محيطي ناشي از فراريت استيرن، كاربرد آن‌ها را در بعضي زمينه‌ها محدود مي‌كند. در دهه‌هاي گذشته، استفاده از نانوپركننده در پليمرها براي تشكيل نانوكامپوزيت‌هاي پليمري به‌دليل قابليت تركيب‌كردن برتري‌هاي نانوپركننده‌ها و پليمرها، توجه پژوهشگران را جلب كرده است. از اين‌رو، توسعه نانوكامپوزيت‌هاي رزين‌هاي پلي‌استر اشباع‌نشده اين رزين‌ها را براي كاربردهاي فعلي و نوظهوري مطلوب مي‌سازد كه نيازمند استحكام ويژه زياد، حفاظت الكترومغناطيسي و بهبود پايداري گرمايي هستند. اما، چالش اصلي در تهيه نانوكامپوزيت‌ها دستيابي به پراكنش همگن نانوپركننده درون ماتريس پليمر بوده كه كليد اصلي دستيابي به خواص دلخواه است. بنابراين، هدف مطالعه حاضر ارزيابي پژوهش‌هاي انجام‌شده در زمينه تهيه نانوكامپوزيت‌هاي رزين‌ پلي‌استر اشباع‌نشده و بررسي خواص آن‌ها و در نهايت بيان محدوديت‌ها در ساخت اين نانوكامپوزيت‌هاست. بدين منظور، ابتدا انواع نانوپركننده‌هاي استفاده‌شده در اين سامانه‌ها دسته‌بندي شده و روش‌هاي اختلاط نانوپركننده‌ها با رزين‌هاي پلي‌استر اشباع‌نشده معرفي مي‌شوند. سپس، با توجه به پژوهش‌هاي انجام‌شده در اين زمينه اثر افزودن نانوپركننده‌ها بر خواص اين نانوكامپوزيت‌ها مرور مي‌شوند.