سنتز دانه‌هاي هيدروژل زيست‌نانوكامپوزيت نقطه كوانتومي گرافن مغناطيسي-كيتوسان براي سامانه دارورساني

فرضيه: در سال‌هاي اخير دانشمندان و پژوهشگران به دنبال مواد جديد و پيشرفته‌اي براي استفاده در زمينه‌هاي مختلف از جمله دارورساني و زيست‌فناوري بوده‌اند. يكي از مواد جالبي كه در اين زمينه مورد توجه قرار گرفته است، دانه‌هاي هيدروژل زيست‌نانوكامپوزيت بر پايه كيتوسان است. دانه‌هاي هيدروژل زيست‌نانوكامپوزيت بر پايه كيتوسان به‌دليل داشتن ويژگي‌هاي ذاتي مانند زيست‌سازگاري عالي، تورم زياد و ظرفيت‌هاي ذخيره‌سازي زياد، توجه‌ها را به‌عنوان حامل در سامانه‌هاي دارورساني جلب كرده‌اند.روش‌ها: در اين پژوهش، ابتدا نقطه كوانتومي گرافن (GQD) به روش تجزيه گرمايي تهيه شد و پس از آن با استفاده از نانوذرات آهن خاصيت مغناطيسي پيدا كرد (MGQD)، در ادامه با هيدروژل پليمري كيتوسان پوشش يافت (CS-MGQD) و سپس داروي متوتركسات (MTX) در آن بارگذاري شد (MTX/CS-MGQD). اين تركيب  با خواص منحصربه‌فرد هيدروژل كيتوسان، خواص مغناطيسي نقاط كوانتومي گرافن و قابليت تنظيم رهايش دارو توانست نقطه عطف مهمي در زمينه پژوهش‌هاي دارورساني و سازگاري داروها با محيط‌زيست ايجاد كند. سنتز و تشكيل تركيب مدنظر به‌كمك آزمون‌هاي مختلف از جمله FTIR براي شناسايي گروه‌هاي عاملي، XRD براي شناسايي ساختار بلوري و SEM براي بررسي شكل‌شناسي نمونه‌، تأييد شد.يافته‌ها: حدود ۸۴ و %۶۴ از MTX به‌ترتيب در دانه‌هاي هيدروژل CS و CS-MGQD بارگذاري شد. بر اساس نتايج رفتار تورم و رفتار رهايش دارو، دانه‌هاي هيدروژل تورم وابسته به pH و رهايش MTX را نشان دادند. افزون بر اين، CS-MGQD حساسيت به رفتار تورم و رهايش دارو نشان داد كه داراي ثبات مطلوب و رهايش دارو قابل ‌كنترل در محيط اسيدي است. همچنين، مدل سينتيكي Weibull بهترين مدل براي رهايش MTX (متوتركسات) از CS-MGQD در pH برابر 5 بود. اين يافته‌ها نشان مي‌دهد، دانه‌هاي هيدروژل زيست‌نانوكامپوزيت مغناطيسي تهيه‌شده قابليت خوبي براي دارورساني قابل كاشت حساس به pH در درمان بافت سرطاني دارند.