استعلاي بدن بازيگر در فرايند انديشه‌ورزي بدن مندانه؛ مطالعه‌ي ميان رشته ايي هنر و فلسفه

كانت براي نخستين بار حسيات را به عنوان دروازههايي كليدي و محوري براي شناخت معتبر در دنياي عقل بنياد فلسفيدن مطرح ميكند و از گونهاي شناخت استعلايي نام مي برد. از سوي ديگر بدن بازيگر همواره بر صحنه ي نمايش يا پرده ي سينما حضوري معرفت آفرين و استعلاگون داشته است. اين مقاله ميكوشد جنبههاي استعلايي بدن در انديشه كانت و برخي انديشمندان پس از او را با رويكرد پرسش بنياديهايدگر بررسي كند و از اين رهگذر به فرايند انديشه ورزي بدن مندانه ي بازيگر در جهان دراماتيك در پرتو برخي انديشه هاي فلسفي و بازيگري توجه كند؛ انديشه هايي همچون خودآگاهي هگل قصديت ،برنتانو شهود ،هوسرل و نيز انديشهي استعلاي بازيگر از منظر گروتفسكي از اين رو در اين مقاله ضمن پيش كشيدن فرازهايي از نگره هاي بدن محور پس از كانت تا هايدگر كوشش شده كيفيت حضور و معنابخشي بدن بازيگر در اين نگره ها بررسي شود.