تحليلي بر مديريت توسعه جوامع روستايي بر مبناي نظريه انتقال تكنولوژي هاي ساده (مطالعه موردي: شهرستان كرمانشاه)

متأثر از سهم قابل توجه نواحي روستايي در توسعه و به علت ناكامي اين جوامع در نيل به عملكرد مطلوب در توسعه صنايع دستي، سنتي و كوچك كه انتقال تكنولوژي هاي ساده را در بطن فرايند توسعه امكانپذير مي سازند، ضرورت تغيير و تحول و داشتن برنامه اي آگاهانه و خردمندانه براي توسعه، به اقتضاي تفاوت بخش هاي مختلف جغرافيايي، سطوح تكنولوژيكي و وسعت بازار، از اهميت بي بديلي برخوردار است؛ بطوريكه توجه به اين امر، از اركان اصلي مديريت جوامع روستايي در عصر پسا توسعه محسوب مي گردد. بدين منظور، مقاله حاضر با هدف  بررسي چگونگي مديريت توسعه جوامع روستايي بر مبناي الگوي اقتضايي كرافت در نواحي روستايي شهرستان كرمانشاه به بررسي اين مهم پرداخت. اين پژوهش به روش توصيفي ـ تحليلي و از نوع كاربردي است. جامعه آماري پژوهش را 34 توليد كننده، توليدات محلي كه داراي سابق خاص (عمده فعاليت آنها مربوط به صنايع دستي و قالي بافي) در شهرستان بودند و به صورت خانوادگي اداره مي شدند (با توجه به الگوي كرافت)، از بين 44 روستاي كارآفرين شهرستان كرمانشاه به روش تمام شماري انتخاب شدند. براي گرد آوري داده ها از روش هاي ميداني و پرسشنامه اي استفاده شد كه پايايي آن با استفاده از آزمون آلفاي كرونباخ براي متغير توسعه جوامع روستايي، 0.72 محاسبه شد كه بيانگر مناسب بودن ابزار پژوهش بود. براي سازمان‌دهي و استخراج متغيرها در مدل مفهومي از نظريه انتقال تكنولوژي هاي ساده استفاه شد و براي تجزيه و تحليل داده ها از روش‌هاي آماري (همبستگي، رگرسيون و تحليل مسير) براي تبيين علّي اثرات مديريت توسعه جوامع روستايي بر سطوح تكنولوژي و وسعت بازار استفاده شد. نتايج نشان داد، همبستگي قوي بين متغيرهاي (فرايند، عملكرد، فرهنگ، مقتضيان محيطي و ساختار) در سطح يك درصد خطا و 99 درصد اطمينان وجود دارد. اين متغيرها در مجموع 98 درصد از تغييرات متغير توسعه جوامع روستايي را تبيين مي‌كنند.