بررسي تحليلي- توصيفي جايگاه نبي و دلايل ضرورت آن در آثار ابن سينا

مفهوم نبوت در نگاه نخست يك مسئله ي كلامي و ديني صرف به نظر مي رسد، و شايد از اين جهت باشد كه در فلسفه كمتر به عنوان يك مسئله ي مستقل عقلي بدان پرداخته شده است. اين درحالي است كه با نگاهي دقيق در فلسفه ي ابن سينا با توجه به تحليلي كه وي از هستي، انسان، جامعه و چيستي وحي دارد، امري كاملاً عقلاني و مبتني بر ضرورت عقلايي است. ايشان با توصيفي كه از نبوت دارد مدعي است نبي انساني است كامل و از هر جهت داراي كمالات ممكن كه با اتصال به عقل فعال به كسب حقايق اصيل نائل مي شود. وي از سه جهت وجود نبي را امري ضروري بر مي شمارد؛ نخست از جهت اجتماعي به عنوان عاملي براي هدايت و كمال اجتماع، دوم به عنوان عنصري ضروري براي تحقق نظام احسن با توجه به عنايت الهي و سوم از اين جهت كه از نظر معرفت شناسي دريافت حقيقت اصيل بالضروره نيازمند ادراك معارف الهي است.اين جستار برآن است كه با نگاهي توصيفي – تحليلي به برجستگي بحث نبوت، بويژه ضرورت آن در آثار ابن سينا پرداخته و از خلال آثار ايشان به صورتبندي سه استدلال در اين باب بپردازد.