نقد و بررسي نظريه انتخاب ولايت فقيه از ديدگاه علامه مصباح و آيت الله سيستاني

نظريه‌ي ولايت‌فقيه كه تا قبل از انقلاب اسلامي، تنها به‌عنوان‌مثال فرع فقهي و بحث نظري در ميان فقها موردبحث قرار مي‌گرفت، پس‌ازانقلاب اسلامي به‌عنوان تئوري حكومت اسلامي و مبناي نظري نظام جمهوري اسلامي ايران، موردتوجه ويژه‌اي قرار گرفت. به‌طوري‌كه به‌عنوان‌مثال از اصلي‌ترين بحث‌هاي روز در محافل علمي، موردبحث و تبادل‌نظر قرار گرفت. دراين‌بين دو ديدگاه متفاوت را موردبحث قرار مي‌دهيم ازاين‌جهت كه علامه مصباح مانند استاد خويش امام ره قائل به ولايت مطلقه فقيه است با استناد به ادله عقلي نقلي و اين در حالي است كه آيت‌الله سيستاني مانند استاد خويش آيت‌الله خويي ره قائل به ولايت مقيده است وادله عقلي نقلي را قبول ندارد بلكه آن‌ها را محدود به حدودي مي‌داند. همچون افتاء وقضاء و تصدي امور حسبيه. مراد از افتاء اين است كه كلام فقيه در احكام فقهي و مسائل شرعي حجت است وولايت بر قضاء يعني اينكه حكم فقيه بين اصحاب دعوي و دعاوي حقوقي و مسائل قضايي نافذ و معتبر است و مراد از امور حسبيه اموري است كه انجام آن ضرورت داشته و متولي خاصي ندارد، اين امور داراي مصاديقي همچون سرپرستي ايتام و مجانين است، در اين مقاله سعي شده به‌صورت توصيفي _ تحليلي پرداخته شده و نتيجه حاصله در اين تحقيق نشان ميدهد كه دربحث انتصاب و انتخاب ولايت فقيه هردو بزرگوار نظر واحد(انتصاب) را  قبول دارند.