ساخت‌يابي معماري فضاهاي سكونتي با رويكرد فرهنگ ايراني اسلامي

هويت فرهنگي، از مهم‌ترين مسائل پيش روي جوامع درحال‌توسعه و كشورهاي اسلامي است، كه امروزه بيش از هر زمان ديگر بر روي آن تمركز شده و مطالعات فرهنگي سال‌هاي اخير بيش از هر زمان ديگر بر احياي فرهنگ و هويت متمركز شده است. بسياري از مطالعات فرهنگي ازجمله نظريه ساخت‌يابي گيدنز، بر مفهوم كنش متمركزند. فرهنگ، هم هويتي متجلي در افعال و كنش‌هاي اجتماعي مي‌يابد و هم افعال و كنش‌هاي اجتماعي، فرهنگ جمعي را شكل مي‌دهند. در اين راستا به نظر مي‌رسد بتوان با بهره‌گيري از نظريه ساخت‌يابي، در رويكردي فرهنگي، كنش‌هاي اجتماعي را در فضاهاي مسكوني مورد تحليل قرار داد كه در پژوهش‌هاي پيشين صورت نگرفته است. رويكرد اين پژوهش كيفي و راهبرد استدلال منطقي و شيوه جمع‌آوري اطلاعات مطالعات كتابخانه‌اي است. بر اين اساس سؤال اصلي پژوهش اين است كه ساخت‌يابي معماري در فضاهاي سكونتي با رويكرد فرهنگي چه ابعادي دارد؟ و هدف كلي از اين پژوهش تبيين ابعاد فرهنگي معماري فضاهاي سكونتي و شيوه جمع‌آوري اطلاعات، بر پايه مطالعات كتابخانه‌اي است. يافته‌هاي تحقيق حاكي از اين است كه در رويكرد فرهنگي، معماري فضاهاي سكونتي به‌عنوان يك سيستم، بازتوليد فرهنگ (ساخت) نهاد خانواده است و قواعد و منابعي دارد كه بايد مورد بررسي قرار گيرد. قواعد و منابع فرهنگ (ساخت) فضاهاي سكونتي در چهار بعد «احكام و سنت‌ها»، «محيط و امكانات فني و رفاهي»، «هنجارها، مفاهيم و ارزش‌هاي اخلاقي» و «ضوابط و قوانين حاكم بر كنش‌هاي خانواده و معماري فضاهاي سكونتي» در سه محور گرايش‌هاي فردي، اجتماعي و گرايش انسان به طبيعت، قابل تحليل و ارزيابي است.