سنجش گروه هاي خلاق در كارگاه هاي مدل سازي معماري (ارزيابي خلاقيت دانشجويان معماري در آموزش حضوري و آموزش مجازي)

با گسترش مراكز آموزشي در رشته‌هاي مختلف دانشگاهي به خصوص معماري و تعادل نابرابر بين تحصيلات آكادميك و توليد دانش فني، تربيت فراگيران خلاق ضروري مي‌نمايد. عدم توجه به سبك‌هاي مختلف يادگيري دانشجويان، ازجمله آسيب‌ها و معايب سيستم‌هاي آموزشي مرسوم معماري است. پژوهش حاضر با عنايت به اهميت آموزش خلاق در عصر كثرت‌گراي حاضر، در گام اول، نظري اجمالي به اهميت تشكيل گروه در توسعه و تقويت مهارت هاي بين فردي و خود دانش‌پذيران داشته است. در گام دوم، به معرفي مدل تمام مغزي نِد هِرمان جهت ارائه روشي براي تشكيل گروه‌هاي خلاق مي‌پردازد؛ و در گام سوم، به سنجش خلاقيت در كارهاي گروهي كلاسي، فردي منزل، پروژه پاياني در سه مركز آموزشي منتخب در تبريز و بناب در كارگاه مدل‌سازي و بررسي نقش گروه‌هاي خلاق در افزايش خلاقيت فردي دانشجويان با استناد به تحليل‌هاي آماري و براساس سنجه‌ي‌ HBDI (ابزار سنجش تسلط مغزي هرمان) مي‌پردازد. در گام چهارم نيز به تحليل تمايلات تفكري و خلاقيت با انجام مقايسه‌اي بين آموزش در دوران مجازي و حضوري اختصاص يافته است. يافته هاي پژوهش حاكي از آن است كه با كسب آگاهي از مهارت هاي متمايز افراد مي توان گروه هاي خلّاقي را براي يادگيري جمعي تشكيل داد كه اين امر باعث افزايش خلاقيت در كارهاي فردي در خانه مي شود و زمينه ي بهتري براي تشكيل تركيب هاي جديد از افراد در گروه ها براي پروژه ي نهايي فراهم مي كند. همچنين كارگاه هاي مجازي و فرصت كمتر براي كارهاي گروهي در عصر مجازي، باعث كاهش خلاقيت و معدل نمرات برتر شده است.