توسعه‌ي چارچوب برنامه‌ريزي حفاظت از محوطه‌ي ميراث جهاني منظر فرهنگي ميمند

از ابتداي قرن بيستم ميلادي حفاظت از منظر و به‌طور ويژه منظرهاي فرهنگي در دو بعد عملي و نظري با چالش‌هاي مديريتي فراواني روبرو بوده ‌است. گستره و پيچيدگي قلمروي منظرهاي فرهنگي را مي‌توان از اصلي‌ترين دلايل اين پيچيدگي برشمرد. با اين‌حال بخشي از اين چالش‌ها در طي دهه‌هاي اخير با طرح «رويكرد منظرين» در حفاظت پاسخ ‌داده‌ شدهاند. البته در بسياري موارد بهويژه در كشورهاي جهان جنوب از جمله ايران كه به نوعي وارد‌كننده‌ي مفاهيم مرتبط با منظر و منظر فرهنگي هستند، رويكرد‌هاي مديريتي منظر به‌خوبي تبيين و پياده‌سازي نشده‌اند؛ يعني دسته‌بندي منظر فرهنگي به محدوده‌هاي جغرافيايي‌اي در اين بخش از جهان اطلاق شده است؛ اما چگونگي مديريت آن‌ها به صورت جدي موضوع بحث و گفت‌وگو نبوده است. از اين‌رو مقاله‌ي حاضر، به ‌عنوان يك مقاله‌ي موردپژوهي، به ‌دنبال پرسش از چگونگي چارچوب بهينه‌ي حفاظت از منظرهاي فرهنگي به‌طور كلي و همچنين كاربست آن در زمينه‌ي محوطه‌ي ميراث جهاني ميمند به‌طور ويژه است. در اين راستا با بهره‌گيري از روش كيفي و از طريق راهبردهاي استدلال منطقي و تفسيري تاريخي و همچنين مطالعات كتابخانه‌ي و ميداني، ابتدا چارچوب‌هاي اصلي برنامه‌ريزي حفاظت از منظرهاي فرهنگي ارائه شده توسط يونسكو، بنياد پارك ملي آمريكا، سازمان حفاظت از محيط زيست و كنوانسيون منظر اتحاديه اروپا و همچنين فرايند كنوني حفاظت از محوطه‌ي ميراث جهاني منظر فرهنگي ميمند واكاوي و ‌در نهايت از مجموع آن‌ها و البته با توجه به شرايط زمينه چارچوب بهينه‌ي حفاظت از مناظر فرهنگي به منظور پياده‌سازي در ميمند پيشنهاد گرديده است.