بررسي شاخص‎هاي بهره‎وري فيزيكي آب و انرژي در دو دشت با اقليم متفاوت

آب، غذا و انرژي سه منبع اساسي براي حفظ زندگي و توسعه اقتصادي اجتماعي هستند و به‎طور جدايي‎ناپذيري به هم مرتبط اند. هدف پژوهش حاضر بررسي شاخص‎‎هاي بهره‎وري آب، انرژي و پتانسيل گرمايش جهاني محصولات عمده زراعي يعني گندم و كلزا در دو اقليم متفاوت در دشت ساري (معتدل و مرطوب) و دشت شريف‎آباد (گرم و نيمه خشك) بود. براي بررسي اين شاخص‎ها در محصول گندم و كلزا از داده هاي مقطعي سال زراعي 1401-1400 استفاده شد. ابتدا تعداد نمونه بر اساس رابطه كوكران مشخص شد. سپس نمونه گيري بر اساس پرسشنامه طرح‌شده توسط خود محققان انجام گرديد. تعداد 300 پرسشنامه تهيه شد و اطلاعات جمع‌آوري‌شده شامل مقدار مصرف نهاده ها و مقدار توليد بود. نتايج نشان داد كه ميانگين بهره‎‎وري فيزيكي آب در دشت ساري براي گندم و كلزا به ترتيب برابر با 1/13 و 0/67 كيلوگرم بر مترمكعب و در دشت شريف‎آباد به‎ترتيب 0/83 و 0/35 كيلوگرم بر مترمكعب بوده است. نيز، نتايج به‌دست‌آمده براي شاخص‎هاي انرژي نشان داد كه بالاترين ميزان انرژي ورودي در دشت ساري و شريف‎آباد براي محصول گندم به‎ترتيب برابر با 80618 و 71072 مگاژول در هكتار بوده است. همچنين نتايج نشان داد كه بالاترين ميزان انتشار گازهاي گلخانه‎اي در دشت ساري براي محصول گندم برابر با 2495 و در دشت شريف‎آباد برابر با 2299 كيلوگرم CO2 در هكتار به دست آمد كه علت احتمالي اين امر استفاده بيش‌ازحد كود و سموم در دشت ساري است. نتايج كلي نشان داد كه عملكرد محصول در مناطق مرطوب بيشتر از مناطق خشك و نيمه‎خشك نبوده و اين شاخص به پارامترهاي مختلفي از جمله مصرف آب و  مديريت زراعي بستگي دارد.