تأثير آبياري با آب مغناطيسي بر رشد و عملكرد گياه ذرت و چاي ترش در مناطق خشك

استفاده از مغناطيسي كردن آب ممكن است يكي از روش هاي بهبود اثر خصوصيات كيفي/كمي آب هاي مورد استفاده در بخش كشاورزي، باشد. كمبود آب در كشور و تداوم خشكسالي ها به يكي از مهم ترين عوامل محدود كننده ي رشد گياهان منجر شده است. در اين تحقيق، با هدف بررسي تأثير آب مغناطيسي بر رشد و عملكرد دو گياه ذرت(Zea mays) و چاي ترش (Hibiscus sabdariffa) ، سه تيمار آب مغناطيسي به همراه شاهد در مزرعه ي آموزشي و پژوهشي دانشگاه سمنان استفاده شد. به اين ‌منظور، اثر تيمارهاي مختلف آب مغناطيسي(شامل تيمار مغناطيسي (T1)، تيمار الكترومغناطيسي با دامنه بالا ( T2) و تيمار الكترومغناطيس با دامنه كوتاه ( T3) بر روي صفات مورفولوژيكي ذرت و چاي ترش، بهمراه تيمار شاهدT4، آزمايشي در قالب طرح بلوك‌ كاملاً تصادفي در سه تكرار اجرا شد. نتايج حاصل از بررسي تأثير تيمارهاي آب مغناطيسي بر رشد و محصول گياه ذرت نشان داد كه ميزان محصول در تيمار T3 برابر با 1663 گرم بود كه 147گرم از شاهد بيشتر بود. ميزان محصول چاي ترش در تيمارهاي T1، T2 و T3 به ترتيب برابر با 259، 268 و235 گرم و از  محصول شاهد(234گرم) بيشتر بود. ولي اثر سه تيمار آب مغناطيسي بر عملكرد رشد محصول ذرت و چاي ترش با شاهد تفاوت آماري معني دار در سطح اطمينان 95 درصد نشان نداد. به طور كلي، نتايج حاصل از اين پژوهش نشان داد كه آب مغناطيسي شده تأثير چنداني در افزايش رشد و محصول دهي گياه ذرت نداشت، ولي آبياري گياه چاي ترش با آب مغناطيسي شده موثرتر بود، به نحوي كه موجب افزايش رشد و محصول دهي بهتردر طول ايام كشت شد.