مقايسه نيمرخ نشانگان روانشناختي پرستاران شاغل در بخش كرونا و غير‌كرونا و رابطه آن با بهزيستي سازماني آن‌ها

مطالعه حاضر باهدف بررسي تفاوت بين علائم روانشناختي پرستاران شاغل در بخش‌هاي كوويد-۱۹ و ساير بخش‌ها و ارتباط بين اين علائم روان‌شناختي و بهزيستي سازماني در ميان شركت‌كنندگان در اين گروه‌ها انجام شد. روش پژوهش كمي و به‌صورت علي-مقايسه‌اي (پس رويدادي) و توصيفي-همبستگي بود. جامعه آماري شامل كليه پرستاران شاغل در بخش‌هاي مختلف بيمارستان آيت‌الله روحاني شهر بابل بين آبان و اسفند سال 1399 بود كه تعداد 70 نفر از پرستاران شاغل در بخش كرونا و 70 نفر شاغل در بخش‌هاي غير كرونا به‌صورت در دسترس انتخاب شدند. پرسش‌نامه‌هاي فهرست علائم باليني تجديدنظر شده (SCL-90، دروگاتيس و همكاران، 1973) و مقياس بهزيستي سازماني (ows، ژنگ و همكاران، ۲۰۱۵) براي جمع‌آوري داده‌ها و به‌منظور تجزيه‌وتحليل آماري در مرحله اول از آزمون تحليل واريانس چندمتغيره و تك‌متغيره و در مرحله دوم از روش همبستگي پيرسون، استفاده شد. نتايج نشان داد بين دو گروه پرستاران شاغل در بخش كرونا و پرستاران شاغل در بخش غير كرونا، از لحاظ متغير پرخاشگري (9/057=Ƞ2=0/088،p 05.0،  F). و پارانويا (4.839=Ƞ2=0/049،p 05.0،  F  تفاوت وجود دارد. همچنين بين پرستاران شاغل در بخش كرونا، رابطه بين حساسيت بين‌فردي (0.348-=r)، افسردگي (0.546-=r)، اضطراب (0.353-=r)، پرخاشگري (0.351-=r)، فوبيا (0.334-=r)، پارانويا (0.303-=r) و روانپريشي (0.397-=r) با بهزيستي سازماني، معكوس و معني دار است. در نتيجه نمره ي پرخاشگري و پارانويا به‌صورت معناداري در پرستاران شاغل در بخش‌هاي كرونا بيشتر از پرستاران شاغل در ساير بخش ها بود و بين نشانگان روانشناختي و بهزيستي سازماني در ميان پرستاران شاغل در بخش‌هاي كرونا رابطه وجود دارد.