اثربخشي آموزش مهارت‌هاي ارتباطي زوجين بر سبك‌هاي تبادل اجتماعي و آشفتگي روانشناختي زنان دچار دلزدگي زناشويي

هدف از انجام اين پژوهش تعيين اثربخشي آموزش مهارت‌هاي ارتباطي بر سبك‌هاي تبادل اجتماعي و آشفتگي روانشناختي زنان دچار دلزدگي زناشويي بود. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون_پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش، زنان متاهل دچار دلزدگي زناشويي مراجعه كننده به مراكز مشاوره ركن و ره سلامت شهر تهران در سال 1401 بودند كه به منظور انتخاب حجم نمونه، 30 زن به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه (هر گروه 15 نفر) قرار گرفتند. ابزار پژوهش مقياس سبك‌هاي‌تبادل‌اجتماعي ليبمن و همكاران  2011 (SES)، آشفتگي‌روانشناختي كسلر و همكاران 2003 (K-10) و دلزدگي زناشويي پاينز 1996 (CBM) بود. گروه آزمايش تحت 10 جلسه 90 دقيقه‌اي آموزش مهارت‌هاي ارتباطي قرار گرفتند. تجزيه و تحليل داده‌ها با تحليل كوواريانس چندمتغيره انجام شد. نتايج نشان داد كه با كنترل اثر پيش‌آزمون بين ميانگين پس‌آزمون دو گروه آزمايش و گواه در متغير سبك‌هاي تبادل اجتماعي (0/004=P) و آشفتگي روانشناختي (0.002=P) زنان دچار دلزدگي زناشويي تفاوت معنادار وجود دارد كه نشان دهنده تاثير آموزش مهارت‌هاي ارتباطي در اين زنان است (0.05 P). بر اساس يافته‌هاي پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت كه آموزش مهارت‌هاي ارتباطي با ايجاد ارتباط كلامي و غيركلامي موثر، سازگاري و شكل‌گيري رفتارهاي مثبت و مفيد منجر به تقويت سبك‌هاي تبادل اجتماعي سازگارانه، كاهش آشفتگي روانشناختي زنان دچار دلزدگي زناشويي مي‌شود.