مقايسه اثربخشي درمان متمركز بر شفقت و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر پشيماني از ازدواج در زوجين مراجعه كننده به مراكز مشاوره طلاق

هدف پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي درمان متمركز بر شفقت و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر پشيماني از ازدواج در زوجين مراجعه كننده به مراكز مشاوره طلاق شهرستان گنبدكاووس بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل و دوره پيگيري دوماهه بود. جامعه پژوهش شامل كليه زوجين مراجعه كننده به مراكز مشاوره طلاق شهرستان گنبدكاووس در سال1400 به تعداد 716 زوج بودند. نمونه پژوهش 45 زوج بود كه با روش نمونه گيري دردسترس انتخاب و به صورت تصادفي به دو گروه آزمايش (هر گروه 15 زوج) و  يك گروه گواه (15 زوج) اختصاص يافتند. گروه هاي آزمايش به مدت 8 جلسه 90 دقيقه اي در معرض آموزش درمان متمركزبرشفقت و درمان مبتني برپذيرش و تعهد قرار گرفتند. ابزار پژوهش ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه پشيماني از انتخاب همسر (RSCS) شوارتز و همكاران (2002) بود. داده ها با روش تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر و آزمون تعقيبي بنفروني تحليل شد. نتايج نشان داد كه درمان متمركزبرشفقت و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر پشيماني از ازدواج اثربخش است و اين اثربخشي در مرحله پيگيري نيز ادامه دارد (0/01 P). بين اثربخشي درمان متمركز بر شفقت و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر پشيماني از ازدواج تفاوت معناداري وجود دارد و درمان متمركز بر شفقت تأثير بيشتري دارد (0/01 P). بنابراين، مي توان براي تغيير پشيماني از ازدواج از درمان متمركز بر شفقت و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد استفاده كرد، اما درمان متمركزبرشفقت ارجح است.