اثربخشي آموزش خودتنظيمي بر بهزيستي روان شناختي و مشاركت اجتماعي دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي آموزش خودتنظيمي بر بهزيستي روان شناختي و مشاركت اجتماعي دانش آموزان بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي ﺑﺎ ﻃﺮح ﭘﻴﺶآزﻣﻮن_ﭘﺲآزﻣﻮن و ﮔـﺮوه ﻛﻨﺘﺮل بود. جامعه آماري شامل دانش آموزان پايه ششم ابتدايي شهرستان قاينات در سال تحصيلي 1401 -1402 بود. حجم نمونه پژوهش شامل 36 دانش آموز دختر بود كه به روش نمونه گيري دردسترس انتخاب شدند و به شيوه تصادفي در دو گروه گمارده شدند (هر گروه 18 نفر). ابزار پژوهش شامل پرسشنامه مشاركت اجتماعي (CPQ) سهرابي و همكاران (1389) و مقياس بهزيستي روانشناختي ريف  فرم كوتاه (RSPWB-SF) ريف (2002) بود. گروه گواه مداخله اي دريافت نكرد، اما  گروه آزمايش پژوهش مداخله خودتنظيمي را در طول هفت جلسه (در هفت جلسه نود دقيقه اي و هرهفته يك جلسه) دريافت كرد. براي تحليل داده ها از تحليل كوواريانس چندمتغيري استفاده شد. يافته ها نشان داد كه با كنترل پيش آزمون بين ميانگين پس آزمون هر شش مولفه بهزيستي روان شناختي (پذيرش خود، روابط مثبت با ديگران، خودمختاري، تسلط بر محيط، زندگي هدفمند و رشد فردي) و متغير مشاركت اجتماعي در دو گروه آزمايش و گواه تفاوت معنادري در سطح 0/01 وجود داشت. نتايج نشان داد كه آموزش خودتنظيمي، احتمالا درمان كارآمدي براي بهبود بهزيستي روان شناختي و مشاركت اجتماعي در دانش آموزان است.