مقايسه اثربخشي آموزش پيش از ازدواج مبتني بر مدل ساخت ارتباط پايدار و مدل سيمبيس بر سازگاري زوجين نو و كانديداهاي زوجي

هدف پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي آموزش پيش از ازدواج مبتني بر مدل ساخت ارتباط پايدار و مدل سيمبيس بر سازگاري زناشويي زوجين نو و كانديداهاي زوجي بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي ﺑﺎ ﻃﺮح ﭘﻴﺶآزﻣﻮن_ﭘﺲآزﻣﻮن و ﮔـﺮوه ﻛﻨﺘﺮل با دوره پيگيري سه ماهه بود. جامعه آماري پژوهش شامل زوج هايي در آستانه ازدواج و يا ازدواج كرده در سال 1401 و مراجعه كننده به مراكز مشاوره شهر مشهد بودند. تعداد 24 زوج به صورت هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در سه گروه (هر گروه 8 زوج) قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل مقياس سازگاري زناشويي (DAS) اسپاينر (۱۹۷۶) بود. يكي از گروه هاي آزمايش مداخله ساخت ارتباط پايدار را در 6 جلسه 2 ساعته و گروه آزمايشي ديگر نيز مداخله مدل سيمبيس را در قالب 8 جلسه ۹۰ دقيقه اي به صورت هفته اي يكبار دريافت كردند. براي تحليل داده ها از تحليل واريانس آميخته استفاده شد. نتايج نشان داد كه گروه سيمبيس به غير از مولفه رضايت (0.05 P) بر مولفه هاي همبستگي، محبت و توافق اثربخشي معنادار و پايداري داشته است (0.01 P). گروه ساخت ارتباط پايدار نيز بر هر چهار مولفه سازگاري زناشويي اثربخشي معنادار و پايداري داشته است (0.01 P). در نهايت، مدل ساخت ارتباط پايدار در مقايسه با سيمبيس بر محبت و توافق (0.01 P) اثربخشي بيشتري نشان داد. نتايج نشان داد كه مدل ساخت ارتباط پايدار، احتمالا درمان كارآمدتري در مقايسه با مدل سيمبيس براي بهبود سازگاري زناشويي زوجين نو و كانديداهاي زوجي بوده است.