اثربخشي معنا درماني بر خودكارآمدي و درگيري تحصيلي در دانش آموزان افسرده مقطع متوسطه

پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي معنا درماني بر خودكارآمدي و درگيري تحصيلي در دانش آموزان افسرده مقطع متوسطه انجام گرديد. روش پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون – پس‌آزمون و گروه كنترل با دوره پيگيري سه ماهه بود. جامعه آماري اين پژوهش كليه دانش آموزان افسرده دبيرستان‌هاي دخترانه دوره متوسطه شهر خمين در سال تحصيلي 1400-1401 بودند. 30 نفر، به عنوان نمونه با استفاده از روش نمونه گيري هدفمند انتخاب به صورت تصادفي در 2 گروه 15 نفري (گروه آزمايش و گواه) جايگذاري شدند. از مقياس خودكارآمدي عمومي (GSE، شرر و همكاران، 1982) و مقياس درگيري تحصيلي (AES، زرنگ، 1391) و همچنين پروتكل 12 جلسه اي (هر هفته يك جلسه 90 دقيقه) معنا درماني هوتزل (2002) براي مداخله استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر تجزيه‌وتحليل شدند. نتايج نشان داد كه تفاوت بين مرحله پيش‌آزمون و پس آزمون خودكارآمدي (0.001 p) و پيش آزمون پيگيري (0.001 p) معنادار بود. همچنين تفاوت بين مرحله پيش‌آزمون و پس آزمون درگيري تحصيلي (0.001 p) و پيش آزمون پيگيري (0.001 p) معنادار بود كه نشان دهنده اثربخشي مداخله پژوهش در اين متغيرها است؛ بنابراين با استفاده از معنا درماني مي توان به افزايش خودكارآمدي و درگيري تحصيلي در دانش آموزان افسرده كمك شاياني كرد.