نقش ميانجي انگيزش شغلي در رابطه بين احترام سازماني و رضايت شغلي در كاركنان شركت توليدي شيوا

مطالعه حاضر با هدف بررسي نقش ميانجي انگيزش شغلي در رابطه بين احترام سازماني و رضايت شغلي در كاركنان شركت توليدي شيوا انجام شد. اين پژوهش توصيفي-همبستگي به روش مدل يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري اين مطالعه شامل تمامي كاركنان شركت توليدي شيوا (سهامي خاص) در سال 1402 بود. در اين مطالعه 400 نفر به روش در دسترس در يك نظرسنجي آنلاين شركت كردند. به منظور نمونه گيري از پرسشنامه انگيزش شغلي (MPS؛ هاكمن و اولدهام، 1976)، پرسشنامه احترام سازماني (ORQ؛ رامارجان و همكاران، 2008) و پرسشنامه رضايت شغلي مينه‌سوتا (MSQ؛ ويس و همكاران، 1967) استفاده شد. نتايج نشان داد مدل پيشنهادي از برازش مطلوب برخوردار است. نتايج نشان داد اثرات مستقيم احترام سازماني بر رضايت شغلي، احترام سازماني بر انگيزش شغلي و انگيزش شغلي بر رضايت شغلي معنادار بود (0.05 P). همچنين نتايج نشان داد انگيزش شغلي در رابطه بين احترام سازماني و رضايت شغلي نقش ميانجي دارد (0.05 P). بر اساس يافته ها مي توان نتيجه گرفت كه احترام سازماني بر افزايش سطح انگزيش شغلي موثر است و به واسطه افزايش انگيزش شغلي به صورت مستقيم با افزايش ميزان رضايت كاركنان در ارتباط است؛ بر اين اساس توجه جدي سازمان ها به جاري سازي برنامه ها و اقدامات مرتبط با ارتقاي سطح احترام سازماني در سطوح سازماني، گروهي و فردي موجب بهبود رضايت شغلي كاركنان خواهد شد.