مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و درمان راه‌حل محور كوتاه مدت بر صميميت جنسي همسران مردان معتاد در شهرستان آزادشهر

هدف اين پژوهش مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و درمان راه حل محور كوتاه مدت بر صميمت جنسي همسران مردان معتاد در شهرستان آزادشهر بود. روش پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون-پس آزمون با گروه كنترل و دوره پيگيري دو ماهه بود. جامعه آماري همسران مردان معتاد در شهرستان آزادشهر در سه ‌ماهه اول سال ۱۴01 بود.  به اين منظور همسران مردان معتاد به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب و به طور تصادفي بين سه گروه مداخله ي ۱ (15 نفر درمان مبتني بر پذيرش و تعهد)، مداخله ي ۲ (15 نفر درمان راه حل محور كوتاه مدت) و گروه گواه (15 نفر) جايگذاري شدند. به منظور گردآوري داده ها از خرده مقياس صميميت جنسي BII-2001 (باگاروزي، 2001) استفاده شد. نتايج نشان داد كه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و درمان راه حل محور كوتاه مدت در مقايسه با گروه گواه موجب افزايش صميميت جنسي در همسران مردان معتاد شده است (0.05 P) و اين تاثير در مرحله پيگيري تداوم داشته است. علاوه براين، بين ميزان اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و درمان راه حل محور كوتاه مدت بر صميميت جنسي همسران مردان معتاد از نظر آماري تفاوت معنادار وجود نداشت (0.05 P). بنابراين اين دو شيوه درمان به عنوان يك مداخله پايدار در جهت افزايش صميميت جنسي همسران مردان معتاد مي تواند در مراكز بهداشتي و درماني به كار برده شود.