معناي زندگي به عنوان ميانجي بين بيگانگي بين فردي و اعتياد به گوشي هوشمند در اپيدمي كوويد-19 در دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي واحد بندرعباس

هدف اين پژوهش بررسي معناي زندگي به عنوان ميانجي بين بيگانگي بين فردي و اعتياد به گوشي هوشمند در پاندمي كوويد-19 در دانشجويان شهر بندرعباس بود. روش پژوهش توصيفي- همبستگي از نوع مدل يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه ي دانشجويان دختر و پسر مشغول به تحصيل در دانشگاه آزاد شهر بندرعباس در سال تحصيلي 1400-1401 بودند كه تعداد 378 نفر از آنها با استفاده از روش نمونه گيري هدفمند انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند. براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه معناي زندگي (استگر و همكاران، 2006، MLQ)، بيگانگي بين فردي (بني فاطمه و همكاران، 1390، SAQ) و مقياس اعتياد به گوشي هوشمند (كو، 2009، SAS) استفاده شد. داده ها با روش تحليل معادلات ساختاري مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته هاي پژوهش نشان داد كه بيگانگي بين فردي بر اعتياد به گوشي هوشمند اثر مستقيم معني داري وجود دارد (0.05 P). همچنين معناي زندگي بر اعتياد به گوشي هوشمند اثر مستقيم و معني داري دارد (0.05 P). همچنين نتايج نشان داد كه بيگانگي بين‌فردي با ميانجي‌گري معناي زندگي بر اعتياد به گوشي هوشمند اثر غيرمستقيم دارد. مدل نهايي نيز از برازش مطلوبي برخوردار بود. از اين رو، مي توان نتيجه گرفت به منظور كاهش اعتياد به گوشي هوشمند بايد بر معناي زندگي و كاهش بيگانگي بين فردي متمركز شد.