اثربخشي درمان شناختي-رفتاري بر اضطراب اجتماعي و عملكرد تحصيلي دانش آموزان مقطع ابتدايي

هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي درمان شناختي-رفتاري بر اضطراب اجتماعي و عملكرد تحصيلي دانش آموزان مقطع ابتدايي بود. پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون_پس آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانش آموزان پسر دوره ابتدايي مشغول به تحصيل در سال تحصيلي 1401-1400 در مدارس منطقه 6 آموزش و پرورش شهر تهران بود. نمونه پژوهش شامل 30 نفر بود كه به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه (هر گروه 15 نفر) گمارده شدند. براي جمع آوري داده ها مقياس اضطراب اجتماعي (lsas-sr) ليبوويتز (1987) و پرسشنامه عملكرد تحصيلي (EPT) فام و تيلور (1999) استفاده شد. داده ها با استفاده از روش تحليل كوواريانس چند متغيري مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد كه با كنترل اثر پيش آزمون تفاوت معناداري (0.05 p)، بين پس آزمون گروه آزمايش و گواه در اضطراب اجتماعي و عملكرد تحصيلي وجود داشت. بنابراين مي توان گفت روش شناختي-رفتاري يكي از روش هاي مؤثر در ارتقاي عملكرد تحصيلي و كاهش اضطراب اجتماعي دانش آموزان دوره ابتدايي است.