اثربخشي شناخت درماني مبتني بر ذهن آگاهي بر اهمال كاري و خود ناتوان سازي دانش آموزان درگير اُفت تحصيلي

هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي شناخت درماني مبتني بر ذهن آگاهي بر اهمال كاري و خود ناتوان سازي دانش آموزان درگير اُفت تحصيلي بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون_پس آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش حاضر، دانش آموزان پسر مقطع متوسطه شهر تهران در سال تحصيلي 1400-1399 كه دچار افت تحصيلي شده بودند. 30 دانش آموز با روش نمونه گيري هدفمند انتخاب شدند و به تصادف در گروه هاي آزمايش و گواه، جايگزين شدند. براي گردآوري اطلاعات از پرسشنامه اهمال كاري تحصيلي (APQ) سولومون و راثبلوم (۱۹۸۴) و پرسشنامه خودناتوان سازي تحصيلي (ASHQ) جونز و رودوالت (1982) استفاده شد. شناخت درماني مبتني بر ذهن آگاهي در 8 جلسه 60 دقيقه اي (هفته اي دو جلسه) براي گروه آزمايش ارائه شد. براي تجزيه و تحليل اطلاعات از آزمون تحليل كوواريانس چندمتغيره استفاده شد. نتايج نشان داد شناخت درماني مبتني بر ذهن آگاهي بر اهمال كاري تحصيلي  (28.544=F؛ 0.001=P) و خودناتوان سازي تحصيلي (11.534=F؛ 0.001=P) تأثير معناداري دارد. بنابراين، استفاده از شناخت درماني مبتني بر ذهن آگاهي به منظور بهبود اهمال كاري و خودناتوان سازي دانش آموزان داراي افت تحصيلي مؤثر مي باشد.