اثربخشي آموزش شفقت‌درماني بر انگيزه تحصيلي و پريشاني رواني دانش‌آموزان

هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي آموزش شفقت‌درماني بر انگيزه تحصيلي و پريشاني رواني دانش‌آموزان بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون-پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل تمامي دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه شهرستان نطنز در سال تحصيلي 1402-1401 بود كه به روش نمونه گيري در دسترس تعداد 30 نفر انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه جايگذاري شدند. گروه آزمايش، مداخله آموزشي شفقت درماني را در 8 جلسه 90 دقيقه اي و هفته اي يك بار دريافت كرد. ابزار گردآوري داده ها شامل پرسشنامه هاي انگيزش تحصيلي (AMQ) والرند و همكاران (1992) و پرسشنامه استرس نوجوان (ASQ) بيرن و همكاران (2007) بود. داده هاي گردآوري شده در پژوهش حاضر به روش تحليل كواريانس چند متغيره تجزيه و تحليل شد. يافته ها نشان داد كه با كنترل اثر پيش آزمون بين ميانگين پس آزمون انگيزه تحصيلي و پريشاني رواني در دو گروه آزمايش و گواه تفاوت معناداري در سطح 0.01 وجود داشت. يافته ها بيانگر اين مطلب است كه شفقت درماني مي تواند باعث افزايش انگيزش تحصيلي و كاهش پريشاني رواني در دانش آموزان پسر شود.