اثربخشي زوج‌درماني عقلاني-هيجاني-رفتاري بر بهبود كيفيت زندگي و كاهش فرسودگي زناشويي زنان و مردان متأهل

هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي زوج‌درماني عقلاني-هيجاني-رفتاري بر بهبود كيفيت زندگي و كاهش فرسودگي زناشويي زنان و مردان متأهل بود. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه كنترل بود. جامعه‌ي آماري پژوهش حاضر شامل كليه‌ي زنان و مردان متأهل مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره‌ رازي شهر كرج در سال 1399 بود كه از بين آنها 100 نفر به روش نمونه‌گيري دردسترس و داوطلب انتخاب شدند. سپس از ميان اين زنان و مردان متاهل، 24 نفر كه داراي كيفيت زندگي پايين و فرسودگي زناشويي بالايي بودند، به صورت تصادفي در دو گروه (12 نفر در گروه آزمايش و 12 نفر در گروه كنترل) جايگذاري شدند. ابزارهاي سنجش شامل پرسشنامه فرسودگي زناشويي پاينز (1996،CBM ) و فرم كوتاه پرسشنامه كيفيت زندگي سازمان بهداشت جهاني (1996، WHOQOL-BREF) بود. گروه آزمايش طي هفت جلسه‌ي دو ساعته و هفته‌اي دو بار تحت مداخله‌ي مبتني بر درمان زوج‌درماني عقلاني-هيجاني-رفتاري اليس (2010) قرار گرفتند. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از روش تحليل كوواريانس چندمتغيره استفاده شد. نتايج تحليل كوواريانس چندمتغيره نشان داد با كنترل اثر پيش‌آزمون، بين ميانگين پس‌آزمون كيفيت زندگي و فرسودگي زناشويي در دو گروه آزمايش و كنترل تفاوت معناداري در سطح 0.05 p وجود دارد. درنتيجه زوج‌درماني عقلاني-هيجاني-رفتاري مي‌تواند به‌عنوان رويكردي مؤثر براي بهبود كيفيت زناشويي و كاهش فرسودگي زناشويي زنان و مردان متأهل مورد استفاده قرار گيرد.