پيش‌بيني خستگي رواني بر اساس سبك دلبستگي اجتنابي و خودگرداني و عملكرد مختل در زوجين مراجعه كننده به كلينيك‌هاي شهر تهرآن

هدف اين پژوهش پيش بيني خستگي رواني بر اساس سبك دلبستگي اجتنابي و خودگرداني و عملكرد مختل در زوجين مراجعه كننده به درمانگاه هاي شهر تهران بود. پژوهش حاضر از لحاظ هدف جزء پژوهش هاي كاربردي و از لحاظ روش توصيفي_ همبستگي است. جامعه آماري در اين پژوهش شامل كليه زوج‌هاي مراجعه‌كننده به درمانگاه‌هاي روانشناسي و مشاوره منطقه 6 و 7 شهر تهران در سال 1401 بودند كه از ميان آنها 186 زوج به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب شدند. ابزارهاي اين پژوهش شامل فرسودگي زناشويي پاينز (CBM، 1996) پرسشنامه دلبستگي كولينز و ريد (RAAS، 1990) پرسشنامه طرحواره هاي ناسازگار اوليه يانگ (YSQ-SF، 2005) بود. روش تحليل داده ها، تحليل رگرسيون به روش همزمان بود. يافته ها نشان داد كه بين سبك دلبستگي اجتنابي و خودگرداني با خستگي رواني رابطه معناراي جود دارد (0.05 p). و 17.1 درصد از واريانس خستگي رواني را تبيين مي كنند. از يافته هاي فوق مي توان نتيجه گرفت كه دلبستگي اجتنابي، خودگرداني و عملكرد مختل در پيش بيني خستگي رواني نقش اساسي دارد.