تعين نقش ميانجي توانمندي ايگو در رابطه با حالات تجزيه‌اي و مسخ شخصيت افراد داراي تجربه تروماتيك

پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش ميانجي توانمندي ايگو در رابطه با حالات تجزيه اي و مسخ شخصيت افراد داراي تجربه تروماتيك انجام شد. روش پژوهش، توصيفي_همبستگي از نوع تحليل مسير بود. جامعه آماري در اين پژوهش را كليه افراد 15 تا 35 سال داراي تجارب تروماتيك استان قم در سال 1402 تشكيل دادند و نمونه پژوهش شامل 250 نفر از اين افراد با در نظر گرفتن معيارهاي ورود بود. لذا از طريق ارسال لينك براي افراد انتخاب شده، پرسشنامه ها به صورت اينترنتي تكميل شد. ابزارهاي اندازه گيري، پرسشنامه هاي مسخ شخصيت (DES، سيرا و بريوس، 2000)، تجارب تجزيه اي (DES-II، كارلسون و پوتنام، 1993)، تروماي كودكي (CTQ، برنستاين و همكاران، 2003) و توانمندي ايگو (ESS، بارون، 1953) بودند. تحليل داده ها با استفاده از همبستگي پيرسون و تحليل مسير انجام شد. نتايج برازندگي مدل پيشنهادي حاكي از برازش خوب مدل با داده ها بود. بر اساس يافته هاي به دست آمده تروماي كودكي بر حالات تجزيه اي و مسخ شخصيت اثر مثبت و معنادار و بر توانمندي ايگو اثر منفي معنادار دارد (0.01 P). همچنين توانمندي ايگو بر حالات تجزيه اي و مسخ شخصيت اثر منفي و معنادار دارد (0.01 P). همچنين با ورود متغير توانمندي ايگو به مدل اثر غيرمستقيم تروماي كودكي بر حالات تجزيه اي و مسخ شخصيت معنادار شد (0.01 P). بنابراين قدرت ايگو مي تواند بر تجربه بعد از تروما اثر گذارد و باعث تعادل رواني و عدم ابتلا به اختلالات تجزيه اي و مسخ شخصيت هنگام مبارزه با محرك هاي دروني و بيروني شود.