اثربخشي آموزش گروهي ذهن مشفق بر بلاتكليفي پريشان كننده و اسناد خصمانه در نوجوانان پسر مستعد به اعتياد

هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي آموزش گروهي ذهن مشفق بر بلاتكليفي پريشان كننده و اسناد خصمانه در نوجوانان پسر مستعد به اعتياد بود. پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون پس آزمون با گروه كنترل و دوره پيگيري دو ماهه بود. جامعه آماري شامل تمامي دانش آموزان پسر  متوسطه دوم  شهر محلات در نيمه دوم سال 1402 1401 بود. نمونه اين پژوهش شامل 30 نفر از نوجوانان پسر مستعد اعتياد بود كه به‌صورت هدفمند انتخاب به صورت تصادفي 15 نفر در گروه گواه و 15 نفر در گروه آزمايش جايگزين شد. داده ها با استفاده از مقياس تحمل‌ناپذيري بلاتكليفي فريستون (IUS، 1994) و اسنادخصمانه (HDS، آرنتز و همكاران، 2003) جمع آوري شد. مداخله آموزش گروهي ذهن مشفق طي 8 جلسه 90 دقيقه اي هفته اي يكبار انجام شد. داده هاي پژوهش، به روش تحليل واريانس آميخته (بااندازه گيري مكرر) مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد كه در متغير اسناد خصمانه تفاوت بين مرحله پيش آزمون و پس آزمون (0.05 p) و پيش آزمون پيگيري (0.05 p) و در متغير بلاتكليفي پريشان كننده نيز تفاوت بين مرحله پيش آزمون و پس آزمون (0.05 p) و پيش آزمون و پيگيري (0.05 pd) معنادار بود.  با توجه به يافته هاي پژوهش حاضر نتيجه گيري مي شود آموزش گروهي ذهن مشفق بر بلاتكليفي پريشان كننده و اسناد خصمانه در نوجوانان پسر مستعد به اعتياد موثر است.