اثر بخشي آموزش گروهي هوش اخلاقي از طريق قصه خواني بر مشكلات رفتاري و شايستگي اجتماعي كودكان

پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي آموزش گروهي هوش اخلاقي از طريق قصه خواني بر مشكلات رفتاري و شايستگي اجتماعي كودكان انجام شد. روش اين پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون پس آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل تمامي دانش آموزان دختر پايه چهارم ابتدايي شهر كوچصفهان در سال تحصيلي 1402-1401 به تعداد 346 نفر بود كه از بين آن ها نمونه اي به تعداد 48 نفر داوطلب واجد شرايط به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه 24 نفري جايگذاري شدند. هر دو گروه پرسشنامه هاي مشكلات رفتاري (QBP) كواي و پترسون (1987) و شايستگي اجتماعي (SCQ) فلنر و همكاران (1990) را تكميل كردند. گروه آزمايش به مدت 12 جلسه (هر جلسه 50 دقيقه) تحت مداخله پروتكل آموزش هوش اخلاقي به شيوه قصه خواني (MITP) فرانك و بوربا (2014) قرار گرفت. داده ها با استفاده از روش تحليل كوواريانس چندمتغيري تجزيه و تحليل شد. نتايج نشان داد كه با كنترل اثر پيش آزمون بين ميانگين پس آزمون مشكلات رفتاري و شايستگي اجتماعي كودكان در دو گروه تفاوت معناداري در سطح 0.001 وجود دارد. بنابراين براي كاهش مشكلات رفتاري و افزايش شايستگي اجتماعي در كودكان، استفاده از مداخله آموزش هوش اخلاقي به شيوه قصه خواني مؤثر است.