اثربخشي آموزش همدلي بر احساس شرم و گناه و ترس از صميميت زنان داراي دلبستگي ناايمن

هدف پژوهش حاضر تعيين اثر بخشي آموزش همدلي بر احساس شرم و گناه و ترس از صميميت زنان داراي دلبستگي ناايمن بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون-پس آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل كليه مراجعان زن متأهل مراكز مراقبت از خانواده (طليعه و ايراني) وابسته به بهزيستي شهر تهران در سال 1402-1401 بود. حجم نمونه پژوهش شامل 40 زن بود كه به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب شدند و به شيوه تصادفي در دو گروه گمارده شدند (هر گروه 20 نفر). ابزار پژوهش شامل پرسشنامه آمادگي شرم و گناه (GASP) كوهن و همكاران (2011) و ترس از صميميت (FIS) دسكاتنر و سلن (1991) بود. گروه گواه مداخله اي دريافت نكرد، اما گروه آزمايش پژوهش، مداخله همدلي را در طول 8 جلسه 120 دقيقه اي در 8 هفته دريافت كرد. براي تحليل داده‌ها از تحليل كوواريانس چندمتغيري استفاده شد. يافته ها نشان داد كه با كنترل پيش آزمون بين ميانگين پس آزمون احساس شرم، گناه و ترس از صميميت در دو گروه آزمايش و كنترل تفاوت معناداري در سطح 0.01 وجود داشت. نتايج نشان داد كه آموزش همدلي، احتمالاً درمان كارآمدي براي درمان احساس شرم و گناه و ترس از صميميت در زنان داراي دلبستگي ناايمن است.