پيش بيني نشانه‌هاي اضطراب اجتماعي براساس سيستم‌هاي مغزي-رفتاري با ميانجي گري نشخوار فكري و دشواري درتنظيم هيجان

هدف پژوهش حاضر پيش‌بيني نشانه‌هاي اضطراب اجتماعي بر اساس  سيستم‌هاي مغزي-رفتاري با ميانجي‌گري نشخوار فكري و دشواري در تنظيم هيجان بود. روش پژوهش توصيفي همبستگي بود. جامعه آماري اين پژوهش را كليه دانشجويان دانشگاه آزاد واحد قم در سال ۱۴۰۲ تشكيل دادند. تعداد افراد نمونه ۳۱۰ نفر بودند كه به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزارهاي مورداستفاده، پرسشنامه هاي اضطراب اجتماعي (SPIN) كانور و همكاران (۲۰۰۰)، نشخوار فكري (RRS) نولن هوكسيما و مورو (1991)، دشواري در تنظيم هيجان (DERS) گرتز و رومر (2004) و سيستم هاي بازداري و فعال سازي رفتاري (BIS/BAS) كارور و وايت (۱۹۹۴) بود. تجزيه‌وتحليل داده‌ها به روش معادلات ساختاري انجام گرفت. يافته‌ها نشان داد كه مدل آزمون شده از برازش مطلوبي برخوردار است. اثر مستقيم سيستم‌هاي بازداري و فعال سازي رفتاري بر نشانه‌هاي اضطراب اجتماعي معني‌دار بود (0.001 p). همچنين در رابطه‌ي بين فعال سازي رفتاري با نشانه‌هاي اضطراب اجتماعي، نشخوار فكري و دشواري درتنظيم هيجان نقش ميانجي را به ترتيب در سطوح معناداري 0.001 داشتند. بنابراين، با توجه به رابطه معني‌دار سيستم‌هاي مغزي-رفتاري با نشانه‌هاي اضطراب اجتماعي و همين‌طور نقش ميانجي نشخوار فكري و دشواري در تنظيم هيجان درمانگران و مشاوران مي‌توانند در مسير بهبود سيستم‌هاي مغزي-رفتاري در راستاي كاهش سطح نشخوار فكري و دشواري در تنظيم هيجان مناسب دانشجويان حركت كنند.