رابطه بين راهبردهاي فراشناختي و پايستگي تحصيلي در دانشجويان : نقش واسطه اي انعطاف پذيري شناختي

هدف پژوهش حاضر بررسي نقش واسطه اي انعطاف پذيري شناختي در رابطه بين راهبردهاي فراشناختي و پايستگي تحصيلي دانشجويان بود. روش پژوهش توصيفي-همبستگي و از نوع مدل يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري شامل كليه دانشجويان مقطع كارشناسي دانشگاه آزاد خمين در سال تحصيلي 1401-1402 بود كه از بين آن ها 325  نفر به روش نمونه گيري خوشه اي چند مرحله اي به عنوان نمونه انتخاب شدند. به منظور جمع آوري داده ها از پرسشنامه پايستگي تحصيلي (ABQ، مارتين و مارش، 2008) انعطاف پذيري شناختي (CFI، دنيس و وندروال، 2010) و راهبردهاي فراشناختي (MSQ، مك اينري و داوسون، 2004) استفاده شد. نتايج نشان داد مدل پيشنهادي از برازش مطلوبي برخوردار بود. همچنين اثر مستقيم راهبردهاي فراشناختي بر پايستگي تحصيلي و انعطاف پذيري شناختي معنادار بود (0.001 p) و اثر مستقيم انعطاف پذيري شناختي بر پايستگي تحصيلي نيز معنادار بود (0.01 p). همچنين نتايج ديگر نشان داد كه انعطاف پذيري شناختي بين راهبردهاي فراشناختي و پايستگي تحصيلي نقش ميانجي داشت (0.01 p). در مجموع مي توان نتيجه گرفت كه راهبردهاي فراشناختي به طور مستقيم و غيرمستقيم با نقش واسطه اي انعطاف پذيري شناختي بر ميزان پايستگي تحصيلي دانشجويان اثر دارد.