اثربخشي درمان فراتشخيصي بر خودكارآمدي درد و نشانگان باليني زنان مبتلا به ميگرن

هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي درمان فراتشخيصي بر خودكارآمدي درد و نشانگان باليني در زنان مبتلا به ميگرن بود. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه كنترل با پيگيري دو ماهه بود. جامعه‌ي آماري پژوهش شامل كليه‌ي زنان مبتلا به ميگرن مراجعه‌كننده به كلينيك سردرد بيمارستان شهركرد در سال 1401 بود كه از بين آنها 30 نفر با استفاده از روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و به صورت گمارش تصادفي در دو گروه (15 نفر در گروه آزمايش و 15 نفر در گروه كنترل) جايگذاري شدند. ابزارهاي سنجش شامل پرسشنامه خودكارآمدي درد نيكولاس (1990PSEQ, ) و نشانگان باليني دراگوتيس و مليسارانوس (1983 BSI,) بود. گروه آزمايش طي هشت جلسه‌ي 90 دقيقه‌اي و هفته‌اي يك بار تحت مداخله‌ي مبتني بر درمان فراتشخيصي بارلو و همكاران (2011) قرار گرفتند. جهت تجزيه‌ و تحليل داده‌ها از تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر استفاده شد. نتايج نشان داد بين گروه‌ها در پس‌آزمون و پيگيري خودكارآمدي درد و نشانگان باليني تفاوت معناداري وجود دارد (0.05 P)، و درمان فراتشخيصي داراي ماندگاري اثر در دوره پيگيري بود (0.05 P). در نتيجه درمان فراتشخيصي مي‌تواند به‌عنوان درماني مؤثر براي افزايش خودكارآمدي درد و كاهش نشانگان باليني زنان مبتلا به ميگرن مورد استفاده قرار گيرد.