رابطه دشواري در تنظيم هيجان با رفتارهاي مرتبط با اعتياد بيماران سرطاني: نقش واسطه اي خودكارآمدي درد و پذيرش درد

هدف پژوهش حاضر بررسي نقش ميانجي پذيرش و خودكارامدي درد در رابطه آمادگي به اعتياد با دشواري در تنظيم هيجان بيماران سرطاني بود. پژوهش حاضر توصيفي-همبستگي به روش تحليل مسير بود. جامعه آماري شامل تمامي بيماران سرطاني شهر اراك در سال 1399-1400 بود كه از بين آن ها 215 نفر به صورت نمونه گيري هدفمند انتخاب شدند. بيماران پرسش نامه ها ي دشواري در تنظيم هيجان (DERS، گراتز و رومر، 2004)، پرسشنامه پذيرش درد مزمن (CPAQ، اكلستون و كاركن، 2004)، پزسشنامه خودكارآمدي درد (PSEQ، نيكولاس، 2007) و پرسشنامه آمادگي به اعتياد ويد و باچر (TAQ، ويد و ياچر، 1992) را تكميل كردند. داده ها به روش تحليل مسير مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج تحليل مسير نشان داد كه پذيرش درد و خودكارامدي درد به طور مستقيم، اثر منفي بر آمادگي به اعتياد دارد (0.01 P). همچنين دشواري در تنظيم هيجان به طور غير مستقيم از طريق پذيرش درد و خودكارامدي درد بر آمادگي به اعتياد اثر مثبت دارد (0.01 P). شاخص هاي برازش نيز نشان دهنده ي تاييد مدل بود. بنابراين مي توان نتيجه گرفت كه پذيرش درد و خودكارآمدي درد نقش ميانجي در دشواري در تنظيم هيجان و آادگي به اعتياد دارند.