اثربخشي آموزش گروهي شفقت به خود بر كاهش خودآسيبي عمدي و بهبود كاركرد اجتماعي در نوجوانان كانون اصلاح و تربيت استان تهران

پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي آموزش گروهي شفقت به خود بر كاهش خودآسيبي عمدي و بهبود كاركرد اجتماعي در نوجوانان كانون اصلاح و تربيت استان تهران انجام شد. پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون-پس آزمون و گروه كنترل با دوره پيگيري دو ماه بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل تمامي مددجويان پسر كانون اصلاح و تربيت استان تهران در سال 1402 بود. در اين پژوهش 30 نفر به صورت هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه 15 نفري مداخله و گواه قرار گرفتند. گروه آزمايش طي 8 جلسه تحت مداخله گروهي برنامه درماني شفقت درماني قرار گرفت. جهت جمع آوري داده ها از پرسشنامه خودآسيبي (SHI؛ سانسون و همكاران، 1998) و مقياس عملكرد اجتماعي و انطباقي كودك و نوجوان (CASAF؛ پرايس و همكاران، 2002) استفاده شد. تحليل داده ها با بهره گيري از آزمون آماري تحليل واريانس اندازه گيري مكرر انجام شد. نتايج نشان داد كه بين پيش آزمون و پس آزمون و بين پيش آزمون و پيگيري گروه مداخله تفاوت معناداري در متغير خودآسيبي مشاهد شد (0.05 P)، اما در متغير كاراكرد اجتماعي تفاوت معناداري مشاهده بين مراحل نشد. در مجموع مي توان نتيجه گرفت كه آموزش گروهي شفقت به خود نقش موثري بر كاهش رفتارهاي خودآسيبي دارد؛ اما براي بهبود كاركرد اجتماعي از اثربخشي لازم برخودار نبود.