اثربخشي آموزش چرخه تفكر بر سازش يافتگي و سرعت پردازش دانش آموزان پسر پايه ششم ابتدايي

هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي آموزش چرخه تفكر بر سازش يافتگي و سرعت پردازش دانش آموزان پسر پايه ششم ابتدايي شهر شهركرد بود. پژوهش به روش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه كنترل با دوره پيگيري سه ماهه انجام شد. جامعه‌ي آماري اين پژوهش شامل كليه‌ي دانش‌آموزان پسر پايه ششم شهر شهركرد در سال تحصيلي 1402-1401 به تعداد 2439 نفر بود كه به روش نمونه‌گيري هدفمند تعداد 40 نفر از آنها انتخاب و به صورت تصادفي در يك گروه آزمايش و يك گروه كنترل گمارده شدند. ابزارهاي اندازه‌گيري شامل پرسشنامه سازش يافتگي (AISS، سينها و سينك، ۱۹۹۳) و آزمون رايانه‌اي استروپ (SCWT، استروپ، 1935) بود. داده‌هاي پژوهش با استفاده از تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر (طرح آميخته) تجزيه‌ و ‌تحليل شدند. يافته‌هاي پژوهش نشان داد بين ميانگين پيش‌آزمون و پس‌آزمون سازش يافتگي و سرعت پردازش در دو گروه آزمايش و كنترل تفاوت معناداري وجود داشت (0.05 P)؛ علاوه بر اين نتايج نشان داد كه اين مداخله توانسته تأثير خود را در طول زمان نيز به شكل معناداري حفظ نمايد (0.05P ). اندازه اثر نيز نشان از تاثير 41.7 درصدي آموزش چرخه تفكر بر سازش يافتگي و همچنين تاثير 20.5 درصدي، 13.5 درصدي و 23 درصدي به ترتيب در شاخص‌هاي زمان واكنش، خطاي پردازش اطلاعات و دقت پردازش اطلاعات بود.  از يافته‌هاي فوق نتيجه گيري مي شود كه استفاده از آموزش چرخه تفكر براي بهبود سازش يافتگي و سرعت پردازش كابردي به نظر مي‌رسد.