اثربخشي درمان مبتني بر شفقت بر بهزيستي روان‌شناختي و كيفيت زندگي در زنان داراي همسران سوءمصرف كننده مواد

پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي درمان مبتني بر شفقت بر بهزيستي روان‌شناختي و كيفيت زندگي در زنان داراي همسران سوءمصرف كننده مواد انجام شد. روش پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون – پس آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه ي زنان داراي همسر معتاد مراجعه‌كننده به مراكز ترك اعتياد شهر تهران در سال 1400 بود كه از ميان آنها تعداد 30 نفر (15 نفر گروه آزمايش و 15 نفر گروه گواه) به روش در دسترس انتخاب و بصورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جايگذاري شدند. جهت جمع آوري داده ها از پرسشنامه هاي كيفيت زندگي سازمان بهداشت جهاني (SF-36، سازمان بهداشت جهاني، 1996) و مقياس بهزيستي روان‌شناختي ريف (RSPWB-SF، ريف، 1989) استفاده شد. براي تحليل داده ها از تحليل كوواريانس چند متغيري استفاده شد. يافته ها نشان داد كه با كنترل اثر پيش آزمون بين ميانگين بهزيستي روان‌شناختي و كيفيت زندگي زنان داراي همسران دچار سوءمصرف مواد در دو گروه آزمايش و كنترل در سطح 0.05 تفاوت معني داري وجود دارد. آموزش درمان مبتني بر شفقت مي‌تواند ابزاري سودمند در بهبود بهزيستي روان‌شناختي و كيفيت زندگي در زنان داراي همسران دچار سوءمصرف مواد باشد.